اختلاف یعنی انتحار
بقلم؛ ابراهیم حسین بر ۱۶ آوریل ۲۰۱۱
اگر در عرصه بیداری عصر حاضر دشمنانی در کمین نشسته باشند و در رویارویی با آن نیرنگهایی بکار گیرند، جای نگرانی نیست، بلکه امری منطقی است و برخورد حق و باطل و نبرد میان خیر و شر مقتضی آن است. اما چیزی که مایه نگرانی و اسباب رنج و پریشانی است و آتش حسرتی بر دل و جان اثر گذاشته است، این است که میان خود بیداری اسلامی، دشمنی و کینه توزی شعله کشد و میکروب دشمنی از پیکر خودش بوجود آید به صورتی که افراد آن یکدیگر را مورد طعن و تجریح قرار دهند و بر ضد همدیگر توطئه چینی کنند و به جنگ و دعوا بپردازند.
امروزه در جوامع متعددالافکار همچون ایران و بویژه سیستان و بلوچستان که دارای فرهنگ ها، مذاهب، گرایش های فقهی و سیاسی متعددی است، نگران آن نیستیم که در این بیداری جهانی که علی الخصوص خاورمیانه را فرا گرفته است، گرایش ها و شیوه ها و گروههای متعددی در این منطقه وجود داشته باشند که هر یک طبق برنامه و روش مخصوص خود در خدمت به جامعه گام بردارند و برای ایجاد جامعه ای ایده آل در بلوچستان، بر اساس تعیین ترتیب آرمانها و مشخص نمودن ابزارها و مراحل و اطمینان به امانتداری و توانایی و صداقت و شایستگی فعالان استان، فعالیت نمایند. نیز چنین اندیشه ساده لوحانه ای را نمی توان در سر پروراند که همه را بسوی یک جماعت معینی بخوانیم، بطوریکه تمام تلاشگران با گرایش های متفاوت را در یک نظام مخصوصی گردآورد و در سایه رهبری واحد، همگی جمع شوند. چرا که در بلوچستان از بنیادگرا و تندرو گرفته تا میانه رو، از اصلاح طلب گرفته تا اصولگرا، از ملا و مولوی گرفته تا لیبرال و سکولار، شیعه و سنی و غیرمسلمان، همه در حال بروز و وجود و فعالیت هستند و ایجاد نظام و روش واحد آرزویی است دست نیافتنی و در مسیر آن نیز موانع بسیار قد برافراشته اند.