یادداشت هفته؛ یک جریان و هراس از "خود" بودن
در هر جامعه ای در طیف های گوناگون موجود، هر نویسنده، متفکر و صاحب رأی، هرگاه بخواهد چگونگی "تعلق" خود را بیان نماید که دارای چگونه ایدئولوژی است، مردم او را بسادگی خواهند فهمید و درک أش خواهند کرد، اما سخن اینجاست گروهی نیز هستند که از این فرصت خود را محروم ساخته و ازینکه از میان این بینش ها، باورها و جهت گیری ها یکی را مشخص کنند، عاجز بوده و یا تعمداً نسبت به آن امتناع ورزیده اند.
در میان ما، سیاست پیشگان بلوچ (غالبا خارج از کشور) همواره کسانی بوده اند که اگر به مذهب تکیه کرده اند، بیش از هر گروه دیگر، خود مذهبی ها از آنان ابراز برائت جسته و اگر در جناح روشنفکران سخن گفته اند یا مسایلی را مطرح نموده اند، بیش از همه خود روشنفکران جامعه با آنان عدم تفاهم پیدا کرده و متهمشان می کنند.
اپوزیسیون ما همیشه از خود بودن و تفکر خود را به جامعۀ خود عرضه کردن در هراس بوده است، هراس از پذیرفته نشدن و عواقب آن، مطرود شدن و مورد نفرت قرار گرفتن. شاید همین هراس باشد که ارتباط آنان با جامعۀ بلوچستان را به حداقل رسانده است.