ابراهیم حسین بر

۱۵ ژوئن ۲۰۱۲

تاکنون بسیار دیده ایم، کسانی از اشخاص یا دولت ها، زمانی که بخواهند اتحادی برقرار کنند، در بسیاری از مسائل مهم و استراتژیک به تفاهم نظر می رسند، بطور مثال حتی چین، روسیه و آمریکا، با وجود اختلافات شدیدی که دارند، در حوزۀ تعامل دیپلماتیک، بسیار قوی عمل کرده و راه را برای گفتگو و مذاکرات همه جانبه باز نگه می دارند.

و اما اپوزیسیون ایران، که اتحادش به کنار، همان مذاکره اش هم حکایت صد من یک غاز است. بحث ائتلاف نیروها که بمیان می آید، تازه خان اختلافات و دشمنی ها گشوده می شود، جنگ و جدل ها و تهمت زنی ها آغاز می شود.

جالب آنجاست که بیش از دو سال از طرح تشکیل کنگرۀ ملی می گذرد، اما هنوز منجیان ایران زمین (بزعم خود) نمی دانند که چه بکنند و برای بیماری ای که در اپوزیسیون اپیدمی شده چه نسخه ای بپیچند!

در واقع این تنها سوال من منتقد نیست، دکتر حسین لاجوردی، یکی از فعالان اپوزیسیون، این نگرانی را بخوبی مطرح نموده است. وی خطاب به مدعیان تشکیل کنگرۀ ملی می گوید؛ اولاً انتخاب افراد برای این امر چگونه انجام می شود؟ آیا بر اساس باندبازی طبق روال گذشته یا بنحوی دیگر؟ و مهمتر اینکه هدف شما از تشکیل کنگرۀ ملی چیست؟ آیا هدف ائتلاف با اصلاح طلبان است، براندازی رژیم است و یا مانند سی و سه سال گذشته یک ادعای پوچ و فقط برای نمایش به مردم ایران؟