یادداشت هفته؛ اپوزیسیون و ترجمان ابزاری - سیاسی از مفهوم وطن پرستی
ابراهیم حسین بر
۱۹ ژوئن ۲۰۱۲
در تاریخ پر فراز و نشیب بلوچستان، وطن پرستان بسیاری ظهور کرده اند، در یک مثال آشکار، مبارزان سرحد، اسطوره هایی از مردمان بلوچ بودند که برجستگی های مبارزاتی، سیاسی و اجتماعی آنان در سطح منطقه ای و ملی، حسادت ها و کینه توزی های زیادی را در مقابل آنان برانگیخت و احساسات وطندوستانه و تعهد وجدانی و آزادی خواهانۀ آنان، عقده های زیادی را در دل مزدوران انگلیسی ایجاد نمود، "عیدو خان" نمادی از یک تنفر عمومی در بلوچستان است که خائنانه در برابر مبارزین بلوچ ایستاد، بر علیه بلوچ و در خدمت اجنبی در آمد.
مقصود بازگویی تاریخ نیست، بلکه تلنگری به تکرار تاریخ است، هرچند امثالی از عیدوخان به گور نشستند، اما انگار قاعده ای نانوشته، میراث آنها به جامعۀ بلوچ بوده است که بوی تعفن آن هنوز هم از لابلای رفتار و گفتار برخی از زندگان سیاست پیشه و جلای وطن نموده، استشمام می شود.
زمانیکه شیرمحمد اسپندار، یگانه دونلی نواز جهان با شور و شعفی که در روح ستایشگر او جاریست، می گوید؛ یك سر انگشت خاك میهن را با تمام دنیا عوض نمی كنم و بزرگترین افتخارم این است كه به نام این سرزمین كارهای جهانی داشتم. می توان احساس نمود که او تا چه اندازه و با عشق، وطن خود را دوست می دارد، هنر و استعداد خود را به دامانش می ریزد، در وصف او لیکو می سراید و برای آرامش او نی می نوازد.